رو به غروب

غم بیامیخته با رنگ غروب

               می تراود ز لبم قصه سرد:

                                    دلم افسرده در این تنگ غروب

                                          ((سهراب سپهری))

تهران، شهرک اکباتان، فاز 2

وقتی غروب جمعه باشه و توی اکباتان همه چیز ببینی بغیر از خدا ولی خدا، دل تو هم خواهد گرفت.

تقدیم به تمام دختران با عفت تهران

یا صاحب الزمان

تو که یک گوشه ی چشمت غم عالم ببرد ، حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد.

پادکستی درباره سحابی جبار و چگونگی پیدایش ستارگان.

برنامه رصد خانه رادیو فرهنگ مورخه 90/9/21

دانلود کنید:

https://docs.google.com/leaf?id=0B5Zt1NFiweUpZGE2NDA4ODMtYTk2Yi00MjVkLTk2OTItY2UyOGMwODNkZDIx&hl=en_US

پریشب 90/9/19 برای ساعاتی ماه  گرفت.

و 9 سال قبل 81/9/19 در شبی نمناک و سرد و پاییزی دلم گرفت. آن شب پدرم مرد.

الفاتحه...

باز کجا برد تو را سرنوشت

وقتی ماه در 25 خرداد 90 گرفت...

دوئل
با نگاهی آزاد از حادثه کربلا
نویسنده : مهدی توحیدی اصل

آخرین نفر از اصحاب بود که به میدان می رفت. دوره اش کرده بودند. غرق در خون بود و دیگر توان نداشت. رهایش کردند تا زجر کش شود. چشمان خونی اش را بسته بود. صدایی شنید: " حالا نوبت بنی هاشمه ". صدای حرمله بود. چشمانش را بازکرد، همه چیز تار رو قرمز بود. حرمله را بالای سرش دید که تیر سه شعبه ای را به سمت اهل خیام نشانه رفته است. با خودش گفت تا صحابه زنده اند محال است آسیبی به اهل حرم برسد. دست خونی اش را لرزان بالا آورد و با زحمت از حنجره پر خونش خِرخِر کنان گفت: " امیری حسین و نعم الامیر". او و حرمله چشم در چشم یک دیگر انداخته بودند. آرزو میکرد حرمله تمام تیر هایش را به او بزند. آرزویی محال. حرمله تیرها را به قصد حسین آماده کرده بود. اما یک تیر هم یک تیر بود. قصد کرد تا حرمله را تحریک کند. مشت خونی اش را گره و دو انگشتش را به نشانه پیروزی از هم باز کرد.
دخترک به همراه برادر زاده کوچکش از دور نظاره گر بودند. حرمله ایستاده بود و پیرمرد بر روی زمین. لحظه ای بعد دست پیرمرد به سرش دوخته شد.

(( او غلام حسین بود )).

در میان گیر و دار عاشقی، دختری کوچک نجاتم می دهد

دست من و دامان تو

(سه شات پیاپی و ترکیب در PS)

سفیر انگلستان
سلام
هدیه ای ناقابل از یک بسیجی
تقدیم باعشق
(سایه ام بر روی دیوار)

Dear UK ambassador in iran

This is my present

I am a Basiji

With love

اشک هایم از غصه نیست

چشم هایم خجالتی اند

عرق می کنند

وقت عشق بازی ات

((مهتاب رجبی))

دور عاشقان آمد نوبت محرم شد

تهران، محرم 1389، کوی بیمه

تمامی حقوق عکس محفوظ می باشد

نیمی از حواسم به صدای دلنشین قرآن و نیم دیگر به حالات کوکی که در حال گوش دادن به قرآن بود معطوف شده بود.

 این مسافر سرخ کربلا بود که قرآن می خواند:" فبشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبة قالوا انا لله و انا الیه راجعون "

کودک (قاسم محله ما) به آیات نگاه می کرد و لبخند میزد.

تکنیک zoom in بهترین تکنیک بود. انگشتی لطیف دکمه شاتر را فشارداد من نیز رینگ زوم را چرخاندم.

 ((خداوند کار خودش را کرده بود))

((و ما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی))

تمامی حقوق عکس محفوظ می باشد